บทที่ 2

ผมหันไป

เฟธเลื่อนตัวมานั่งบนเก้าอี้ข้างผม ข้อนิ้วของเธอขาวซีดขณะกำกระเป๋าคลัตช์ไว้แน่น

“คุณโอเคไหม” ผมถาม

“ฉันไม่เป็นไร” เธอตอบอย่างกระแทกกระทั้น

“แน่ใจเหรอ เท่าที่ผมเคยเห็นมา ผู้หญิงที่สั่งเครื่องดื่มแบบที่คุณสั่งน่ะ...ไม่เคยมีใคร ‘ไม่เป็นไร’ จริงๆ สักคน”

สีหน้าของเธออ่อนลง “ฉันขอโทษจริงๆ นะคะ ฉันคงทำตัวงี่เง่าสิ้นดี ฉันมาพักร้อนที่นี่กับครอบครัว แล้วพ่อของฉันก็ค่อนข้างจะ...เฮงซวย เขาเป็นทหารและคาดหวังให้ทุกอย่างเป็นไปในแบบของเขาและต้องเป็นวิธีของเขาเท่านั้น ถ้าไม่เป็นอย่างนั้นเขาก็จะหัวเสียไปหมด ฉันลงมานี่เพื่อหลบหน้าเขา”

ผมกำลังจะตอบ แต่แล้วผมก็เห็นเขา—ชายคนเดิม—พุ่งพรวดออกมาจากลิฟต์ กวาดสายตามองไปทั่วห้อง

โดยไม่ทันคิด ผมแตะข้อมือเธอ “เราต้องไป เดี๋ยวนี้”

เธอไม่ลังเลเลย มือของเธอกำมือผมแน่น แล้วเราก็เล็ดลอดออกไปทางประตูข้าง ให้ค่ำคืนอันอบอ้าวของฟลอริดากลืนกินเราทั้งคู่ เธอพาผมเดินไปตามทางเท้าสู่ชายหาด ที่ซึ่งเธอเริ่มถอดชุดเดรสหน้าร้อนของเธอออก

ข้างใต้นั้น บิกินีสีชมพูสะท้อนแสงเป็นประกายอยู่ใต้แสงจันทร์ เธอสวยจนแทบลืมหายใจ

เส้นผมของเธอปรกลงมาเคลียไหล่ ขับเน้นให้ใบหน้าอันงดงามนั้นโดดเด่นยิ่งขึ้น ดวงตาของเธอส่องประกายดุจดวงดาวบนท้องฟ้าขณะที่มันทอแววระยิบระยับอย่างซุกซน ริมฝีปากของเธอช่างอวบอิ่มเย้ายวน และผมอยากจะรู้เหลือเกินว่ารสชาติของมันจะเป็นอย่างไร ผมคงจะยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนคนโง่ เพราะเธอหันกลับมามอง

“เอ่อ...”

ผมเริ่มถอดชุดสูทของตัวเองออกจนเหลือแต่บ็อกเซอร์แล้ววิ่งตามเธอลงไปในมหาสมุทร น้ำทะเลอุ่นกำลังดีสำหรับช่วงเวลาโพล้เพล้ และผมก็ว่ายออกไปหาเธอ เธองดงามมากยามที่เรือนผมสีเข้มยาวสลวยลอยอยู่รอบตัวเธอในน้ำ ดวงตาสีช็อกโกแลตคู่โตของเธอช่างน่าหลงใหล ผมสามารถมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นได้ทั้งคืนโดยไม่รู้สึกเบื่อเลย

“รู้อะไรไหม” เธอกล่าว “ปกติฉันไม่ทำอะไรแบบนี้นะ เรื่องผู้ชายแปลกหน้าน่ะ แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าฉันไว้ใจคุณได้ ฉันมีแฟนคนเดิมที่คบๆ เลิกๆ กันมาหกปี แล้วในที่สุดฉันก็ตัดเขาออกจากชีวิตได้ เขาเหมือนพ่อฉันมากเกินไป เขาพยายามจะควบคุมทุกแง่มุมในชีวิตของฉัน ฉันต้องคอยเดินบนเปลือกไข่ตลอดเวลา ไม่รู้ทำไม พอฉันเห็นคุณเกร็งขึ้นมาเมื่อตอนบ่ายตอนที่พ่อทำให้ฉันอับอาย ฉันก็รู้สึกว่าต้องมาเจอคุณให้ได้”

“ผมแค่คิดว่าไม่ควรมีใครถูกปฏิบัติแบบที่เขาทำกับคุณ” ผมพูดอย่างจริงใจ “เขากำลังทำร้ายคุณ และแม่ของคุณก็ปล่อยให้เขาทำ”

“ไม่ มันไม่ใช่อย่างนั้น แม่ของฉันก็กลัวเหมือนกัน พ่อของฉันไม่ได้เป็นแบบนี้มาตลอด ฉันจำได้ว่าก่อนที่เขาจะสมัครเป็นทหารนาวิกโยธิน เขาเป็นคนใจดีและไม่เคยทำตัวแบบที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้เลย แม่ยังคงเชื่อว่าพ่อคนเดิมยังอยู่ในนั้นสักแห่งและพยายามจะเข้าถึงด้านนั้นของพ่ออยู่บ่อยๆ เพื่อทำให้เขาระลึกได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นใคร”

“ผมเข้าใจนะ แต่เธอควรจะปกป้องคุณจากเขา” ผมกล่าว

สีหน้าของเธอเศร้าลง และผมรู้ว่าเธอก็หวังเช่นนั้นเหมือนกัน ตอนนี้มืดสนิทแล้วและชายหาดก็เริ่มมีคนมาเดินตรวจตรา “เราขึ้นจากน้ำกันดีกว่า” เธอพูดอย่างประหม่า

“ไม่ รออีกหน่อย”

“รออะไรคะ” เธอถามอย่างลังเล

“นี่ไง” ผมพูดขณะที่พลุก็สว่างวาบขึ้นเต็มท้องฟ้า เธอว่ายเข้ามาหาผมและเบียดกายเข้ากับอกของผม พิงศีรษะลงบนไหล่ ผมเลื่อนแขนลงไปโอบรอบตัวเธอไว้ นี่เป็นสิ่งที่โรแมนติกที่สุดที่ผมเคยทำมาเลย ไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบความโรแมนติกนะ เพียงแต่ผมไม่เคยเจอใครที่ผมรู้สึกว่าสามารถแบ่งปันด้านที่อ่อนไหวของผมด้วยได้ พลุสาดสีสันอันน่าทึ่งสะท้อนเป็นประกายบนผืนน้ำ

“นี่มันสุดยอดมาก” เธอกระซิบขณะที่แขนของเธอรัดรอบตัวผมแน่นขึ้น

เราดูพลุอยู่เกือบชั่วโมง และเมื่อมันจบลง เราก็เดินจูงมือกันกลับไปที่โรงแรม เมื่อเรามาถึงประตูหน้า เธอก็ลังเลที่จะเข้าไป ผมดึงเธอเข้ามาใกล้และมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เมื่อผมทำเช่นนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างและเธอสูดหายใจเข้าอย่างแรง “คุณกลับไปที่ห้องผมแล้วดูหนังด้วยกันก็ได้นะ คุณไม่ต้องกลับไปที่นั่นหรอก”

“ฉันต้องกลับ... แค่นี้เขาก็จะฆ่าฉันอยู่แล้ว” เธอพูด น้ำเสียงเกือบจะอ้อนวอนผม

“ผมมาที่เมืองนี้เพื่องานแต่งงานของเจสัน เมอร์ริแม็ก น้องชายผม ผมถือโอกาสลาพักร้อนไปด้วยเลย ดังนั้นผมจะอยู่ที่นี่จนถึงบ่ายวันอาทิตย์ ถ้าคุณต้องการอะไร นี่เบอร์โทรกับเบอร์ห้องผม” ผมพูดขณะขีดเขียนข้อมูลของผมลงบนด้านหลังคีย์การ์ดโรงแรม “ถ้าผมไม่อยู่ บอกพนักงานว่าคุณเป็นภรรยาผมแล้วมาถึงช้า พวกเขาจะให้กุญแจคุณเอง เดี๋ยวผมจะไปบอกพวกเขาให้เตรียมรอรับคุณไว้”

เธอรับการ์ดไปด้วยมือที่สั่นเทาแล้วมองมัน ผมเชยคางเธอขึ้นเพื่อให้ดวงตาของเธอสบกับตาผม และเพื่อให้เธอบอกได้ว่าผมจริงจังกับทุกคำพูดของผม เธอหน้าแดงและพยายามจะหลบตา แต่ผมไม่ยอม ผมทำไม่ได้ เพราะเธอต้องรู้ว่าผมจริงจัง

“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าว แก้มยังคงแดงระเรื่อ “แล้ว...ภรรยาของคุณเรียกคุณว่าอะไรคะ” เธอพูด พลางหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม

“อืมม์” ผมพูดแล้วโน้มตัวเข้าไปหาเธอ ริมฝีปากของเราเกือบจะสัมผัสกัน “ภรรยาผม...เรียกผมว่าไบรอัน” เธอหยุดหายใจไปชั่วขณะ และผมบอกได้เลยว่าเธอต้องการผมมากเท่าๆ กับที่ผมต้องการเธอ ผมรู้ว่ามันเร็วเกินไป ผมจึงค่อยๆ ผละออกมา

ผมจูงมือเธอขณะที่เราขึ้นลิฟต์ไปด้วยกัน แล้วลิฟต์ก็มาถึงชั้นของเธอ

ก่อนที่เราจะแยกทางกัน ผมจับมืออีกข้างของเธอไว้เพื่อให้เธอมองผมอีกครั้งด้วยดวงตาสีน้ำตาลแสนสวยคู่นั้น ผมต้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอีกสักครั้งก่อนที่จะปล่อยเธอไป เพียงเพื่อจะมองให้ลึกลงไปถึงจิตวิญญาณของเธอ เธอมีความเจ็บปวดและรวดร้าวมากมายจนผมอยากจะลักพาตัวเธอไปและทำให้เธอได้รู้สึกว่าการเป็นที่รักนั้นเป็นอย่างไร

เธอยิ้มอย่างเขินอายและหันหลังเพื่อเดินออกจากลิฟต์

ขณะที่ประตูกำลังจะปิด ผมก็ร้องเรียกออกไป “เฟธ อย่าอายที่จะเป็นตัวของตัวเองนะ พรุ่งนี้เจอกันได้ไหม”

เธอหน้าแดงแล้วโบกมือน้อยๆ “ฉันไม่รู้สิ... ต้องดูก่อน”

ประตูปิดลง ทิ้งให้ผมอยู่ตามลำพังกับกลิ่นเค็มของทะเลและกลิ่นดอกมะลิ ผมยังมีสุนทรพจน์เพื่อนเจ้าบ่าวที่ต้องเขียนให้เสร็จ มีงานแต่งงานที่ต้องไปร่วม

และความรู้สึกแน่ใจที่เพิ่มขึ้นจนน่าสะอิดสะเอียนว่า ก่อนสุดสัปดาห์นี้จะสิ้นสุดลง เฟธจะต้องใช้กุญแจดอกนั้น